دیوان حافظ 06/11/2012

روضه خلد برین خلوت درویشان است

مایه محتشمی خدمت درویشان است                                                        

 گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد

فتح آن در نظر رحمت درویشان است                                                        

قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت

منظری از چمن نزهت درویشان است                                                       

آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سیاه

کیمیاییست که در صحبت درویشان است                                                       

آن که پیشش بنهد تاج تکبر خورشید

کبریاییست که در حشمت درویشان است                                                       

دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال

بی تکلف بشنو دولت درویشان است                                                        

خسروان قبله حاجات جهانند ولی

سببش بندگی حضرت درویشان است                                                       

روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند

مظهرش آینه طلعت درویشان است                                                       

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی

از ازل تا به ابد فرصت درویشان است                                                       

ای توانگر مفروش این همه نخوت که تو را

سر و زر در کنف همت درویشان است                                                       

گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز

خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است                                                     

من غلام نظر آصف عهدم کو را

صورت خواجگی و سیرت درویشان است                                                      

حافظ ار آب حیات ازلی می‌خواهی                               

منبعش خاک در خلوت درویشان است                              

موضوع جلسه شعر 30-23 /2012/10

موضوع جلسه شعر 23-30     2012/10

صوفی از پرتو می راز نهانی دانست                                    گوهر هر کس از این لعل توانی دانست

قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس                                  که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست

عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده                                   بجز از عشق تو باقی همه فانی دانست

آن شد اکنون که ز ابنای عوام اندیشم                                   محتسب نیز در این عیش نهانی دانست

دلبر آسایش ما مصلحت وقت ندید                                        ور نه از جانب ما دل نگرانی دانست

سنگ و گل را کند از یمن نظر لعل و عقیق                            هر که قدر نفس باد یمانی دانست

ای که از دفتر عقل آیت عشق آموزی                                  ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست

می بیاور که ننازد به گل باغ جهان                                     هر که غارتگری باد خزانی دانست

                               حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت                                       

ز اثر تربیت آصف ثانی دانست                                           

آیین مهر

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

موضوع جلسه شعر 24/07/2012

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است                        سلطان جهانم به چنین روز غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشب                                   در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

در مذهب ما باده حلال است ولیکن                                      بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است                               چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

در مجلس ما عطر میامیز که ما را                                      هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشام است

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر                                       زان رو که مرا از لب شیرین تو کام است

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است                                    همواره مرا کوی خرابات مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است                              وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز                                 وان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

با محتسبم عیب مگویید که او نیز                                        پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است

   حافظ منشین بی می و معشوق زمانی                                              

 کایام گل و یاسمن و عید صیام است                                              

موضوع جلسه شعر 03/07/2012

 

موضوع جلسه شعر و ادبیات عرفانی.... 03/07/2012

 

بخش ۱۶۹ - بازگشتن به حکایت علی کرم الله وجهه و مسامحت کردن او با خونی خویش

 

باز رو سوی علی و خونیش                  وان کرم با خونی و افزونیش

گفت دشمن را همی‌بینم به چشم               روز و شب بر وی ندارم هیچ خشم

زانک مرگم همچو من خوش آمدست         مرگ من در بعث چنگ اندر زدست

مرگ بی مرگی بود ما را حلال               برگ بی برگی بود ما را نوال

ظاهرش مرگ و به باطن زندگی             ظاهرش ابتر نهان پایندگی

در رحم زادن جنین را رفتنست               در جهان او را ز نو بشکفتنست

چون مرا سوی اجل عشق و هواست          نهی لا تلقوا بایدیکم مراست

زانک نهی از دانهٔ شیرین بود                 تلخ را خود نهی حاجت کی شود

دانه‌ای کش تلخ باشد مغز و پوست            تلخی و مکروهیش خود نهی اوست

دانهٔ مردن مرا شیرین شدست                 بل هم احیاء پی من آمدست

اقتلونی یا ثقاتی لائما                           ان فی قتلی حیاتی دائما

ان فی موتی حیاتی یا فتی                      کم افارق موطنی حتی متی

فرقتی لو لم تکن فی ذا السکون                لم یقل انا الیه راجعون

راجع آن باشد که باز آید به شهر              سوی وحدت آید از تفریق دهر

بخش ۱۷۰ - افتادن رکابدار هر باری پیش امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه کی ای امیر المؤمنین مرا بکش و ازین قضا برهان

 

باز آمد کای علی زودم بکش                تا نبینم آن دم و وقت ترش

من حلالت می‌کنم خونم بریز                تا نبیند چشم من آن رستخیز

گفتم ار هر ذره‌ای خونی شود               خنجر اندر کف به قصد تو رود

یک سر مو از تو نتواند برید                چون قلم بر تو چنان خطی کشید

لیک بی غم شو شفیع تو منم                 خواجهٔ روحم نه مملوک تنم

پیش من این تن ندارد قیمتی                 بی تن خویشم فتی ابن الفتی

خنجر و شمشیر شد ریحان من              مرگ من شد بزم و نرگسدان من

آنک او تن را بدین سان پی کند             حرص میری و خلافت کی کند

زان به ظاهر کو شد اندر جاه و حکم       تا امیران را نماید راه و حکم

تا امیری را دهد جانی دگر                  تا دهد نخل خلافت را ثمر

بخش ۱۷۱ - بیان آنک فتح طلبیدن مصطفی صلی الله علیه و سلم مکه را و غیر مکه را جهت دوستی ملک دنیا نبود چون فرموده است الدنیا جیفة بلک بامر بود

جهد پیغامبر بفتح مکه هم                   کی بود در حب دنیا متهم

آنک او از مخزن هفت آسمان              چشم و دل بر بست روز امتحان

از پی نظارهٔ او حور و جان                پر شده آفاق هر هفت آسمان

خویشتن آراسته از بهر او                   خود ورا پروای غیر دوست کو

آنچنان پر گشته از اجلال حق               که درو هم ره نیابد آل حق

لا یسع فینا نبی مرسل                       والملک و الروح ایضا فاعقلوا

گفت ما زاغیم همچون زاغ نه              مست صباغیم مست باغ نه

چونک مخزنهای افلاک و عقول            چون خسی آمد بر چشم رسول

پس چه باشد مکه و شام و عراق           که نماید او نبرد و اشتیاق

آن گمان بر وی ضمیر بد کند               کو قیاس از جهل و حرص خود کند

آبگینهٔ زرد چون سازی نقاب               زرد بینی جمله نور آفتاب

بشکن آن شیشهٔ کبود و زرد را             تا شناسی گرد را و مرد را

گرد فارس گرد سر افراشته                گرد را تو مرد حق پنداشته

گرد دید ابلیس و گفت این فرع طین        چون فزاید بر من آتش‌جبین

تا تو می‌بینی عزیزان را بشر              دانک میراث بلیسست آن نظر

گر نه فرزندی بلیسی ای عنید              پس به تو میراث آن سگ چون رسید

من نیم سگ شیر حقم حق‌پرست            شیر حق آنست کز صورت برست

شیر دنیا جوید اشکاری و برگ             شیر مولی جوید آزادی و مرگ

چونک اندر مرگ بیند صد وجود           همچو پروانه بسوزاند وجود

شد هوای مرگ طوق صادقان              که جهودان را بد این دم امتحان

در نبی فرمود کای قوم یهود                صادقان را مرگ باشد گنج و سود

همچنانک آرزوی سود هست               آرزوی مرگ بردن زان بهست

ای جهودان بهر ناموس کسان              بگذرانید این تمنا بر زبان

یک جهودی این قدر زهره نداشت         چون محمد این علم را بر فراشت

گفت اگر رانید این را بر زبان             یک یهودی خود نماند در جهان

پس یهودان مال بردند و خراج             که مکن رسوا تو ما را ای سراج

این سخن را نیست پایانی پدید              دست با من ده چو چشمت دوست دید

 

 

بخش ۱۷۲ - گفتن امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه با قرین خود کی چون خدو انداختی در روی من نفس من جنبید و اخلاص عمل نماند مانع کشتن تو آن شد

 

گفت امیر المؤمنین با آن جوان               که به هنگام نبرد ای پهلوان

چون خدو انداختی در روی من              نفس جنبید و تبه شد خوی من

نیم بهر حق شد و نیمی هوا                  شرکت اندر کار حق نبود روا

تو نگاریدهٔ کف مولیستی                     آن حقی کردهٔ من نیستی

نقش حق را هم به امر حق شکن            بر زجاجهٔ دوست سنگ دوست زن

گبر این بشنید و نوری شد پدید              در دل او تا که زناری برید

گفت من تخم جفا می‌کاشتم                   من ترا نوعی دگر پنداشتم

تو ترازوی احدخو بوده‌ای                   بل زبانهٔ هر ترازو بوده‌ای

تو تبار و اصل و خویشم بوده‌ای             تو فروغ شمع کیشم بوده‌ای

من غلام آن چراغ چشم‌جو                  که چراغت روشنی پذرفت ازو

من غلام موج آن دریای نور                که چنین گوهر بر آرد در ظهور

عرضه کن بر من شهادت را که من        مر ترا دیدم سرافراز زمن

قرب پنجه کس ز خویش و قوم او          عاشقانه سوی دین کردند رو

او به تیغ حلم چندین حلق را                وا خرید از تیغ و چندین خلق را

تیغ حلم از تیغ آهن تیزتر                   بل ز صد لشکر ظفر انگیزتر

ای دریغا لقمه‌ای دو خورده شد              جوشش فکرت از آن افسرده شد

گندمی خورشید آدم را کسوف               چون ذنب شعشاع بدری را خسوف

اینت لطف دل که از یک مشت گل          ماه او چون می‌شود پروین‌گسل

نان چو معنی بود خوردش سود بود         چونک صورت گشت انگیزد جحود

همچو خار سبز کاشتر می‌خورد            زان خورش صد نفع و لذت می‌برد

چونک آن سبزیش رفت و خشک گشت    چون همان را می‌خورد اشتر ز دشت

می‌دراند کام و لنجش ای دریغ              کانچنان ورد مربی گشت تیغ

نان چو معنی بود بود آن خار سبز         چونک صورت شد کنون خشکست و گبز

تو بدان عادت که او را پیش ازین          خورده بودی ای وجود نازنین

بر همان بو می‌خوری این خشک را       بعد از آن کامیخت معنی با ثری

گشت خاک‌آمیز و خشک و گوشت‌بر       زان گیاه اکنون بپرهیز ای شتر

سخت خاک‌آلود می‌آید سخن                آب تیره شد سر چه بند کن

تا خدایش باز صاف و خوش کند           او که تیره کرد هم صافش کند

صبر آرد آرزو را نه شتاب                 صبر کن والله اعلم بالصواب

 

 

تب عشق

فرهادم مخوان

RUMI NEWS

Al Jazeera World

The Israeli Dervish (video) Aljazira follows one man as he becomes the only Israeli granted access to the inner sanctum of the whirling Dervish order.  Miki Cohen is a 58-year-old college teacher who has 'discovered' the works of Jalal ad-Din Rumi, a 13th-century Muslim poet and Sufi mystic.

موضوع جلسه شعر 29/05/2012

موضوع جلسه شعر و ادبیات عرفانی.... 29/05/2012

بیت۳۸۹۳  دفتر اول مثنوی مولانا رومی

بخش ۱۶۸ - تعجب کردن آدم علیه‌السلام از ضلالت ابلیس لعین و عجب آوردن

چشم آدم بر بلیسی کو شقی‌ست                   از حقارت وز زیافت بنگریست

خویش‌بینی کرد و آمد خودگزین                  خنده زد بر کار ابلیس لعین

بانگ بر زد غیرت حق کای صفی               تو نمی‌دانی ز اسرار خفی

پوستین را بازگونه گر کند                        کوه را از بیخ و از بن برکند

پردهٔ صد آدم آن دم بر درد                        صد بلیس نو مسلمان آورد

گفت آدم توبه کردم زین نظر                      این چنین گستاخ نندیشم دگر

یا غیاث المستغیثین اهدنا                          لا افتخار بالعلوم و الغنی

لا تزغ قلبا هدیت بالکرم                          واصرف السؤ الذی خط القلم

بگذران از جان ما سؤ القضا                     وامبر ما را ز اخوان صفا

تلخ‌تر از فرقت تو هیچ نیست                    بی پناهت غیر پیچاپیچ نیست

رخت ما هم رخت ما را راه‌زن                 جسم ما مر جان ما را جامه کن

دست ما چون پای ما را می‌خورد                بی امان تو کسی جان چون برد

ور برد جان زین خطرهای عظیم                برده باشد مایهٔ ادبار و بیم

زانک جان چون واصل جانان نبود              تا ابد با خویش کورست و کبود

چون تو ندهی راه جان خود برده گیر           جان که بی تو زنده باشد مرده گیر

گر تو طعنه می‌زنی بر بندگان                    مر ترا آن می‌رسد ای کامران

ور تو ماه و مهر را گویی جفا                    ور تو قد سرو را گویی دوتا

ور تو چرخ و عرش را خوانی حقیر             ور تو کان و بحر را گویی فقیر

آن بنسبت با کمال تو رواست                      ملک اکمال فناها مر تراست

که تو پاکی از خطر وز نیستی                    نیستان را موجد و مغنیستی

آنک رویانید داند سوختن                          زانک چون بدرید داند دوختن

می‌بسوزد هر خزان مر باغ را                    باز رویاند گل صباغ را

کای بسوزیده برون آ تازه شو                     بار دیگر خوب و خوب‌آوازه شو

چشم نرگس کور شد بازش بساخت               حلق نی ببرید و بازش خود نواخت

ما چو مصنوعیم و صانع نیستیم                  جز زبون و جز که قانع نیستیم

ما همه نفسی و نفسی می‌زنیم                      گر نخواهی ما همه آهرمنیم

زان ز آهرمن رهیدستیم ما                        که خریدی جان ما را از عمی

تو عصاکش هر کرا که زندگیست                بی عصا و بی عصاکش کور چیست

غیر تو هر چه خوشست و ناخوشست            آدمی سوزست و عین آتشست

هر که را آتش پناه و پشت شد                    هم مجوسی گشت و هم زردشت شد

کل شیء ما خلا الله باطل                         ان فضل الله غیم هاطل

بحث آزاد

موضوع بحث هفته                                                تاریخ

-------------------------------------------------------------------------------------------------

بحث و گفتگو پیرامون پیامهای  جلسه شعر و ادبیات عرفانی 01/05/2012    22/05/2012

 

عشق سوزان

کتابخانه گروه هنری رومی

.بزودی در این صفحه لیست کتابهای موجود جهت مبادله بین اعضا درج می گردد

.جهت اطلاعات بیشتر با مهرداد  تماس حاصل نمائید 

mojtaba.ammari@gmail.com

موضوع جلسه شعر 01/05/2012

موضوع جلسه شعر و ادبیات عرفانی.... 01/05/2012

بیت 3844      دفتر اول مثنوی مولانا رومی

بخش ۱۶۷ - گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم به گوش رکابدار امیر المومنین علی کرم الله وجهه کی کشتن علی بر دست تو خواهد بودن خبرت کردم

من چنان مَردم که بر خونیِ ِخویش                نوش لطف من نشد در قهر نیش

گفت پیغامبر به گوش چاکرم                         کو بُرد روزی ز گَرَدن این سرم

کرد آگه آن رسول از وحی ِدوست                  که هلاکم عاقبت بر دستِ اوست

او همی‌گوید بکُش پیشین مرا                         تا نیاید از من این مُنکَر خطا

من همی‌گویم چو مرگ من ز تست                  با قضا من چون توانم حیله جست ؟

او همی‌افتد به پیشم کای کریم !                       مر مرا کن از برای حق دو نیم

تا نه آید بر من این انجام بد                            تا نسوزد جان من بر جان خود

من همی گویم برو جف القلم                           زان قلم بس سرنگون گردد علم

هیچ بغضی نیست در جانم ز تو                      زانک این را من نمی‌دانم ز تو

آلت حقی تو فاعل دست حق                           چون زنم بر آلت حق طعن و دق؟

گفت او پس آن قصاص از بهر چیست؟             گفت هم از حق و آن سر خفیست

گر کند بر فعل خود او اعتراض                      ز اعتراض خود برویاند ریاض

اعتراض او را رسد بر فعل خود                     زانک در قهرست و در لطف او احد

اندرین شهر حوادث میر اوست                       در ممالک مالک تدبیر اوست

آلت خود را اگر او بشکند                              آن شکسته گشته را نیکو کند

رمز (ننسخ آیة او ننسها )                              ( نات خیرا) در عقب می‌دان مها

هر شریعت را که حق منسوخ کرد                   او گیا برد و عوض آورد ورد

شب کند منسوخ شغل روز را                          بین جمادی خرد افروز را

باز شب منسوخ شد از نور روز                      تا جمادی سوخت زان آتش‌فروز

گرچه ظلمت آمد آن نوم و سبات                      نه درون ظلمتست آب حیات؟

نه در آن ظلمت خردها تازه شد                       سکته‌ای سرمایهٔ آوازه شد

که ز ضدها ضدها آمد پدید                             در سویدا روشنایی آفرید

جنگ پیغامبر مدار صلح شد                           صلح این آخر زمان زان جنگ بد

صد هزاران سر برید آن دلستان                      تا امان یابد سر اهل جهان

باغبان زان می‌برد شاخ مضر                        تا بیابد نخل قامتها و بر

می‌کند از باغ دانا آن حشیش                           تا نماید باغ و میوه خرمیش

می‌کند دندان بد را آن طبیب                           تا رهد از درد و بیماری حبیب

پس زیادتها درون نقصهاست                          مر شهیدان را حیات اندر فناست

چون بریده گشت حلق رزق‌خوار                     یرزقون فرحین شد گوار

حلق حیوان چون بریده شد بعدل                      حلق انسان رست و افزونید فضل

حلق انسان چون ببرد هین ببین                       تا چه زاید کن قیاس آن برین

حلق ثالث زاید و تیمار او                               شربت حق باشد و انوار او

حلق ببریده خورد شربت ولی                          حلق از لا رسته مرده در بلی

بس کن ای دون‌همت کوته‌بَنان                         تا کیت باشد حیات جان به نان

زان نداری میوه‌ای مانند بید                            کب رو بردی پی نان سپید

گر ندارد صبر زین نان جان حس                    کیمیا را گیر و زر گردان تو مس

جامه‌شویی کرد خواهی ای فلان                       رو مگردان از محلهٔ گازُران

گرچه نان بشکست مر روزهٔ ترا                      در شکسته‌بند پیچ و برتر آ

چون شکسته‌بند آمد دست او                            پس رفو باشد یقین اشکست او

گر تو آن را بشکنی گوید بیا                            تو درستش کن نداری دست و پا

پس شکستن حق او باشد که او                         مر شکسته گشته را داند رفو

آنک داند دوخت او داند درید                          هر چه را بفروخت نیکوتر خرید

خانه را ویران کند زیر و زبر                         پس بیک ساعت کند معمورتر

گر یکی سر را ببرد از بدن                            صد هزاران سر بر آرد در زمن

گر نفرمودی قصاصی بر جنات                       یا نگفتی فی القصاص آمد حیات

خود که را زهره بدی تا او ز خود                    بر اسیر حکم حق تیغی زند

زانک داند هر که چشمش را گشود                   کان کشنده سخرهٔ تقدیر بود

هر که را آن حکم بر سر آمدی                        بر سر فرزند هم تیغی زدی

رو بترس و طعنه کم زن بر بدان                     پیش دام حکم عجز خود بدان
 ---------------------------------------------------------------------------

جف القم : قلم خشک شد -حدیثی از پیامبر

دق :اعتراض کردن

ننسخ آیه او ننسها نات خیرا : سوره بقره آیه 106

منسوخ کرد : باطل کرد

گیا : علف هرز

ورد : گل سرخ

نوم وسبات : زمان خوابیدن

سُوَیدا :بطن دل-نقطه سیاه دل

حشیش : گیاه خشک شده

حلق از لا رسته در بلی : اشاره به پیمانی است که خداوند در روز الست با انسان بسته است

بنان : انگشت

گازران : رخت شویان

زمن : زمین

تقدیم به همه عاشقان مهجور